“I’ve left my heart in so many places..”

Even terug kwam ik op het o-zo geweldige Pinterest dit plaatje tegen:1adec0d40220cf029dffd70ec27f4c26

Ik zat even na te denken en opeens bedacht ik me dat ik dit best toepasselijk op mezelf vind. In eerste instantie denk je misschien aan verliefd op iemand worden ergens in het buitenland, maar zo heb ik het nu even niet opgevat.

Inmiddels heb ik 3 keer in het buitenland gewoond; in Australiё, Frankrijk en Turkije. Vooral die eerste en die laatste kan ik echt heel erg missen. Ik weet niet precies waarom, maar als ik weer een tijdje in Nederland ben en alles wordt weer ‘normaal’, komen er steeds herinneringen naar boven aan mijn tijden daar. Ik wil dan heel, heel graag terug en alles opnieuw beleven. Gewoon omdat ik het mis. Dan vraag ik me wel eens af wat ik eigenlijk mis; de mensen daar, de collega’s met wie ik werkte, nieuwe vrienden, de uitzichten en schitterende plekjes of de vrijheid die ik had? Een combinatie van alles bij elkaar denk ik, het één soms wat meer dan het ander.

Toen las ik deze quote en bedacht ik me dat het zo misschien wel kon zijn. Dat ik steeds als ik ergens een tijd ben en iets heb opgebouwd, ik wanneer ik vertrek een stukje van mijn hart achterlaat. Omdat ik ben gaan geven om die plek, de mensen daar en het leventje wat ik daar had. Misschien ga ik nog wel eens terug naar Sydney, Lille of Marmaris, om daar gewoon weer even te zijn. Bij dat stukje van mijn hart.

Liefs,

Annick